اقتباسی از هیچ چیز

Gentlemen,' he said, -by which I mean, of course, latter adolescents who aspire to manhood- gentlemen, here is a truth: Enduring tedium over real time in a confined space is what real courage is. Such endurance is, as it happens, the distillate of what is, today , in this world neither I nor you have made, heroism. Heroism.' He made a point of looking around, gauging people's reaction. Nobody laughed; a few looked puzzled. I remember I was starting to have to go to the bathroom. In the classroom's fluorescent lights, he cast no shadow on any side. 'By which,' he said, 'I mean true heroism, not heroism as you might know it from films or the tales of childhood. You are now nearly at childhood's end; you are ready for the truth's weight, to bear it. The truth is that the heroism of your childhood entertainments was not true valor. It was theater. The grand gesture, the moment of choice, the mortal danger, the external foe, the climactic battle whose outcome resolves all-all designed to appear heroic, to excite and gratify an audience. An audience.' He made a gesture I can't describe: 'Gentlemen, welcome to the world of reality there is no audience. No one to applaud, to admire. No one to see you. Do you understand? Here is the truth-actual heroism receives no ovation, entertains no one. No one queues up to see it. No one is interested.' He paused again and smiled in a way that was not one bit self- mocking. "True heroism is you, alone, in a designated work space. True heroism is minutes, hours, weeks, year upon year of the quiet, precise, judicious exercise of probity and care-with no one there to see or cheer. This is the world. Just you and the job, at your desk. You and the return, you and the cash-flow data, you and the inventory protocol, you and the depreciation schedules, you and the numbers.

گفت: آقایان؛ البته منظور من نوجوانانی هستند که تمایل به مردانگی واقعی دارند: آقایان، حقیقت این است؛ شجاعت، تحملی رخنه ناپذیر در طول زمان واقعی و در فضایی محدود است‌. چنین استقامتی عصاره آن چیزیست که در جهانی که نه من و نه شما در ساختن آن نقشی نداشته ایم قهرمانی نامیده میشود. قهرمانی واقعی، نه قهرمانی آنگونه که من ممکن است از فیلم یا قصه های کودکانه بدانم. اکنون در آستانه پایان کودکی هستید، شما آماده اید برای انتظار حقیقت، برای تحمل کردنش. حقیقت این است که قهرمانان سرگرمی های کودکی شما واقعا شجاع نبوده اند. یک تئاتر بودند. یک نمایش بزرگ _خطری موقت از دشمنی خارجی که در نهایت رفع میشود_ همه و همه قهرمانانه طراحی شده تا مخاطب را هیجان زده و ارضا کند.
آقایان، به جهان حقیقی خوش آمدید، اینجا هیچ مخاطبی نیست؛ هیچ تحسین و تمجید کردنی، هیچ کسی برای دیدن تان، متوجه هستید؟ این حقیقت قهرمانی واقعی است، کسی را به تحسین وا نمیدارد هیچ کس را سرگرم نمیکند کسی صف نمیبندد تا آنرا ببیند هیچ کس علاقه ای (به آن) ندارد.

دوباره مکثی کرد و لبخندی زد نه بگونه ای که مضحک بنظر برسد؛ (و ادامه داد:) قهرمان واقعی شما هستید، تنها، در یک فضای کاری مشخص شده. قهرمان واقعی دقیقه ها، ساعت ها، هفته ها، سال پشت سال در سکوت ،دقت، احتیاط _ بدون هیچ کسی برای دیدن یا تشویق کردن_ فقط شما و شغلتان سر میز. شما و بازدهی، شما و داده های مربوط به گردش مالی، شما و پروتکل موجودی، شما و جدول کاهش ها، شما و اعداد و ارقام.

دیوید فاستر والاس